ΜΕΓΑΛΗ ΑΛΒΑΝΙΑ ΜΕ ΜΙΚΡΗ ΕΛΛΑΔΑ

26 Φεβ 2016


Την Δευτέρα 15 Φεβρουαρίου 2016 οι Τσάμηδες της Αλβανίας προσέφυγαν στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης. Το κάλεσαν να καταδικάσει την
Ελλάδα ότι το 1943-1944 διέπραξε γενοκτονία των Τσάμηδων υπηκόων της και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητος το 1913-1945. Ζητούν επίσης να διατάξει τον επαναπατρισμό τους στην ελληνική Ήπειρο από τα σύνορα και την Ηγουμενίτσα μέχρι την Πάργα και την Άρτα καθώς επίσης να τους επιδικάσει αποζημιώσεις δισεκατομμυρίων ευρώ.

Οι Τσάμηδες, Αλβανοί Μουσουλμάνοι, κατοικούσαν στη Παραμυθιά. Ειδική ρήτρα της Συνθήκης της Λωζάννης το 1923 τους αναγνώρισε πολίτες της Ελλάδος. Την πρόδωσαν. Την 28η Οκτωβρίου 1940 οδήγησαν τους Ιταλούς εισβολείς μέχρι τον Καλαμά ποταμό όπου τους ανέτρεψε ο ελληνικός Στρατός. Από την 6η Απριλίου1941 συνεργάσθηκαν με τους Ιταλούς και Γερμανούς κατακτητές, σχημάτισαν ένοπλα σώματα, λαφυραγώγησαν τις περιουσίες των Ελλήνων και διέπραξαν εγκλήματα. Το 1943 οι τοπικές αντιστασιακές δυνάμεις του ΕΔΕΣ αντεπετέθησαν και οι Τσάμηδες κατέφυγαν στην Αλβανία. Το Στρατοδικείο Ιωαννίνων και το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων καταδίκασε ερήμην σε βαρύτατες ποινές εκατοντάδες φυγάδες Τσάμηδες και δήμευσε τις περιουσίες τους.

Σήμερα οι απόγονοι εκείνων φυγάδων δοσιλόγων και οι ντόπιοι Αλβανοί Τσάμηδες μετέχουν στην κυβέρνηση συνασπισμού με δικό τους κόμμα και Πρωθυπουργό τον ΄Εντι Ράμα. Υπό την κάλυψη - ή και τη συμμετοχή - των αρχών εξαπολύουν επιθέσεις στη Βόρειο Ήπειρο, όπου τρομοκρατούν την ελληνική μειονότητα, λεηλατούν τις περιουσίες της και βεβηλώνουν βαρύτιμες εκκλησιές.

Ο ΄Εντι Ράμα δεν έκρυψε ποτέ την εχθρότητά του κατά της Ελλάδος. Ως Αρχηγός της Αντιπολίτευσης κατήγγειλε στο Συνταγματικό Δικαστήριο την διμερή συνθήκη Ελλάδος-Αλβανίας για την οροθέτηση της ΑΟΖ και επέτυχε την αναστολή της. Ως Πρωθυπουργός απαίτησε πέρσι από την Αθήνα να του παραδώσει τους χάρτες γεωτρήσεων για τον εντοπισμό ενεργειακών κοιτασμάτων στο έδαφος της Ηπείρου ώστε να εξετάσει αυτός μήπως οι έρευνες «παραβιάζουν εθνικά κυριαρχικά της Αλβανίας» σε ελληνικά εδάφη!

Παρ’ όλα αυτά η Αλβανία είναι σύμμαχος της Ελλάδος στο ΝΑΤΟ, με ελληνική εισήγηση άρχισε διαπραγματεύσεις για την ένταξή της στην Ε.Ε. και τον Ιούνιο 2013 έχει υπογράψει διεθνή συμφωνία με την Αθήνα και μεγάλες δυτικές δυνάμεις για να εισέλθει από την Ελλάδα και να διασχίσει την αλβανική επικράτεια ο αγωγός Trans-Adriatic Pipeline (TAP), που θα μεταφέρει στην Ευρώπη φυσικό αέριο από το Αζερμπαϊτζάν μέσω Τουρκίας - Ελλάδος - Αλβανίας - Αδριατικής - Ιταλίας.

Στην πραγματικότητα ο ΄Εντι Ράμα χρησιμοποιεί τους Τσάμηδες για να ιδρύσει την Μεγάλη Αλβανία που θα περιλαμβάνει την Αλβανία, το Κοσσυφοπέδιο, το μισό Κράτος των Σκοπίων, το Σαντζάκ του Μαυροβουνίου, την κοιλάδα Πρέσεβο της Σερβίας καθώς επίσης την μισή ελληνική Ήπειρο και όλη τη Δυτική Μακεδονία. Τον Οκτώβριο 2012 ο τότε Πρωθυπουργός Σαλή Μπερίσα όρισε δημόσια την Μεγάλη Αλβανία «από την Πρέβεζα μέχρι το Πρέσεβο, από το Τέτοβο μέχρι το Σαντζάκ και από τα Σκόπια μέχρι την Πρίστινα».

Προστάτης των Αλβανών είναι η ομόδοξη Τουρκία. Ενοποιεί τον χώρο με δίκτυα. Τουρκικές εταιρείες κατασκεύασαν τους δύο διεθνείς αυτοκινητοδρόμους Πρίστινα-Τίρανα-Αδριατική και Πρίστινα-Σκόπια. Στην Αλβανία διαθέτει επενδύσεις 2,7 δισεκατομμύρια δολάρια, 296 επιχειρήσεις και πολεμικό ναύσταθμο στον Αυλώνα. Στο κέντρο των Τιράνων χρηματοδοτεί με 30 εκατομμύρια ευρώ ένα τζαμί το οποίο θα είναι το μεγαλύτερο στα Βαλκάνια!

Στα Σκόπια η κολοσσιαία τουρκική TAV Airports Holding διαχειρίζεται τα δύο μοναδικά αεροδρόμια «Μέγας Αλέξανδρος» της πρωτεύουσας και «Απόστολος Παύλος» της Αχρίδας και τον μοναδικό Εμπορευματικό Αερολιμένα στο Στιπ. Η τουρκική Τράπεζα Χάλκ με το Μορφωτικό της Ίδρυμα διδάσκει στα σχολεία την τουρκική γλώσσα και το Κοράνι. Αναστηλώνει τα παλαιά οθωμανικά τεμένη και κτίζει δεκάδες νέα. Μέσα σε δέκα χρόνια έχουν ανεγερθεί περισσότερα από 300 νέα τζαμιά. Στην πρωτεύουσα Σκόπια λειτουργούν 27 τζαμιά και μόνον 15 εκκλησίες.

Ο Τούρκος Μεγάλος Αδελφός είναι παρών σε κάθε βήμα προς τη Μεγάλη Αλβανία. Στις 11.1.2014 Έντι Ράμα και ομόλογός Πρωθυπουργός του Κοσόβου Χασίμ Θάτσι συγκροτούν την πρώτη σύνοδο κορυφής για τη Μεγάλη Αλβανία στην Πρίζρεν - Πρισρένη - του Κοσόβου, όπου πρώτη φορά το 1878 προκηρύχθηκε το ενιαίο Αλβανικό Έθνος. Εκεί υποδέχονται τον Μεγάλο Αδελφό Ταγίπ Ερντογάν που διακηρύσσει: «Το Κόσοβο είναι Τουρκία και η Τουρκία Κόσοβο». Στις 23.3.2015 ο Έντι Ράμα και ο νέος Πρωθυπουργός του Κοσόβου Μουσταφά Ίσα συναντώνται στην Πρίστινα υπό το σύνθημα «Μία χώρα, ένα έθνος, ένα όνειρο». Υπέγραψαν ένδεκα συμφωνίες συνεργασίας και άνοιξαν το πρώτο κοινό προξενείο τους στο Μιλάνο της Ιταλίας. Αυθημερόν η Μόσχα ανακοίνωσε: «Η Ρωσία εκφράζει τη βαθιά ανησυχία της για τη σταθερότητα στα Βαλκάνια με αφορμή τις φιλοδοξίες για την Μεγάλη Αλβανία». Αλλά η Άγκυρα συγχαίρει θερμά.

Οι Αλβανοί είναι το 25,3% του πληθυσμού στο Κράτος Σκόπια, συγκυβερνούν και, σε πρώτο βήμα προς τη Μεγάλη Αλβανία διεκδικούν την αυτόνομη Ιλλυρίδα. Οι αδελφοί τους Κοσοβάροι δημιουργούν τις προϋποθέσεις. Στις 9.5.2015 ένοπλοι Κοσοβάροι UCK εισβάλλουν στο Κουμάνοβο, μικτή πόλη Αλβανών-Σλάβων στο τριεθνές Σκοπίων-Κοσόβου-Σερβίας. Επί δύο 24ωρα μαίνονται άγριες οδομαχίες με βαριά όπλα ανάμεσα στην Αστυνομία και τον UCK. Νεκροί 22, βαριά τραυματίες 37. Παραδίδονται 30 Αλβανοί. Αρχηγοί τους είναι πέντε Κοσοβάροι UCK.

Μετά δυο ημέρες ο Αρχηγός των Υπηρεσιών Ασφαλείας της Σερβίας δηλώνει: «Στόχος των Αλβανών στο Κουμάνοβο είναι η δημιουργία της Μεγάλης Αλβανίας που έχει συγκεκριμένη στήριξη από τη Δύση». Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών σπεύδει στο Βελιγράδι και υπαινίσσεται σχέδιο της Δύσης. Και στα Τίρανα ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης Σπάρτακ Νγκιέλα επιβεβαιώνει: «Τις συγκρούσεις προκάλεσαν οι δηλώσεις του Πρωθυπουργού ΄Εντι Ράμα για την εθνική ενοποίηση των Αλβανών. Δεν χωράει ότι έχει πολύ ισχυρό σύμμαχο στη Δύση».

Στις 13.5.2015 ο Ταγίπ Ερντογκάν βρίσκεται στα Τίρανα. Θεμελιώνει το Μεγάλο Τέμενος και με τον ΄Εντι Ράμα εγκαινιάζει νέο τζαμί στο οθωμανικό φρούριο Πρέζε. Διακηρύσσει: «Είναι το σύμβολο της κοινής κληρονομιάς μας». Οι δύο ηγέτες ετοιμάζουν «το συντομότερο δυνατόν ένα σύμφωνο στρατηγικής σχέσης».

Καμιά δημοσιότητα ούτε αντίδραση στην Αθήνα. Τι της μέλει; Αυτά συμβαίνουν πολύ μακριά από το αθηναιοκεντρικό «Κράτος» του πελατειακού Συστήματος!
Ν.Ι.Μέρτζος
Share

7 σχόλια:

  1. Οι Τσάμηδες που εγκαταστάθηκαν στην Αλβανία, εγκαταστάθηκαν κυρίως στην περιοχή της Μουζακιάς, στην Αυλώνα, στο Δυρράχιο, στα Τίρανα, στο Πεκίν, στη Ρρογκοζίνα, και λιγότερο στο Δέλβινο, στο Ελμπασάν, στο Τσέρρικ, κ.α. Όχι λοιπόν στον λεγόμενο "βορειο-ηπειρωτικό" χώρο. Οι Τσάμηδες έχουν ένα κόμμα, το P.D.I.U., με 5 βουλευτές (σε σύνολο 140), ενώ στις δημοτικές εκλογές του Ιουνίου του 2015 το κόμμα αυτό πήρε περίπου 4% στο σύνολο της αλβανικής επικράτειας (αν και το ποσοστό των Τσάμηδων επί του πληθυσμού είναι μεγαλύτερο).

    Σίγουρα ένα ποσοστό των Τσάμηδων συνεργάστηκαν με τις γερμανικές και τις ιταλικές κατοχικές αρχές. Δεν λέτε όμως γιατί, αποσιωποιείτε τις αιτίες και τις αφορμές. Από την άλλη, ένα άλλο ποσοστό Τσάμηδων, εντάχθηκαν σε αντιστασιακές οργανώσεις, της Ελλάδας αλλά και της Αλβανίας (κυρίως στο Ε.Α.Μ. και στο L.A.N.C.), αλλά σχημάτισαν και κάποιες δικές τους μικρές ομάδες. Από τα ελληνικά δικαστήρια εκδόθηκαν περίπου 1900 καταδικαστικές αποφάσεις. Το ερώτημα είναι ότι, αφού καταδικάστηκε το 10% περίπου του τσάμικου πληθυσμού, γιατί εκδιώχθηκε και κακοποιήθηκε και το υπόλοιπο 90%; Για τους 2.500 δολοφονημένους Τσάμηδες (γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένοι, κ.α.) από τις δυνάμεις του Ζέρβα, αλλά και από πιο πριν, δεν μιλάει κανείς. Μωρά παιδιά και αθώες γυναίκες, ηλικιωμένοι και παιδιά, ήταν συνεργάτες των Γερμανών και αυτοί; Σε κάθε περίπτωση, σαφώς η οποιαδήποτε άδικη πράξη, η οποιαδήποτε δολοφονία είτε Έλληνα από Αλβανό, είτε Αλβανού από Έλληνα, είναι καταδικαστέα χωρίς δεύτερη σκέψη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι δολοφονίες εναντίον των Τσάμηδων Αλβανών είχαν ξεκινήσει ήδη από το 1913 από ελληνικές συμμορίες που επιτίθονταν στην περιοχή – ενθαρρυμένες προφανώς και από τις τότε ελληνικές αρχές. Ο Μάρκος Δεληγιαννάκης (μετά την προσάρτηση της Παραμυθιάς και της υπόλοιπης Τσαμουριάς στην Ελλάδα το 23.02.1913) με τη συμμορία του συνέλλαβαν 72 πρόκριτους Τσάμηδες, τους μετέφεραν στην τοποθεσία «Λίβερη» κοντά στο Σελάνι και τους σκότωσαν. Το γεγονός - διανθισμένο φυσικά με μπόλικη ελληνική προπαγάνδα - ομολογεί ο Σταύρος Παπαμώκος στο βιβλίο του «Η Σέλλιανη χθες και σήμερα» (εκδόθηκε στην Αθήνα το 1997) στη σελίδα 160:

      «Ο οπλαρχηγός Μάρκος Δεληγιαννάκης επί κεφαλής ομάδας κρητικών μαχητών, αλλά και άλλων ενόπλων από τα γύρω χριστια-νικά χωριά, κατέβηκαν στα τουρκοχώρια της Τσιαμουριάς και συνέλαβαν 72 Τουρκαλβανούς, τους οποίους μετέφεραν δεμένους στο απόμερο και ολοσκότεινο ρέμα ‘Μπιντούρια και Κατσικιά’ της Σέλλιανης και τους εκτέλεσαν». Προσέξτε πως αποκαλεί τα αλβανικά χωριά περιφρονητικά ως «τουρκοχώρια». Παρόλο που ο Παπαμώκος κατακρίνει στο βιβλίο του - για λόγους τακτικής - την πράξη του συμμορίτη Δεληγιαννάκη, ο στόχος του είναι προφανής. Εννοεί ότι ‘οι Τούρκοι ήταν κατακτητές των Ελλήνων και τους είχαν σκλάβους, ο Μάρκος Δεληγιαννάκης επιτέθηκε στα τουρκοχώρια κ.τλ.’. Δηλαδή με λίγα λόγια, αφήνει να εννοηθεί ότι ο Δεληγιαννάκης είχε το δίκαιο με το μέρος του, ότι επιτέθηκε στα χωριά των κατακτητών κ.α.

      Για την πράξη αυτή του Δεληγιαννάκη έχει βγει ακόμα και δημοτικό παραδοσιακό τραγούδι από τους Έλληνες, με το όνομα «Του Μάρκου Δεληγιαννάκη» όπου περιγράφεται αυτή η σφαγή στο Σελάνι (ελλ. ‘Σέλλιανη’):

      «Σαν τι κακό σας έκανα, κι μι κατηγουράτι;
      Ιγώ χουριά δεν έκαψα και σκλάβους δεν επήρα.
      Ιγώ τους πρώτους έμασα, εξήντα δυο νουμάτους
      Στη Σέλλιανη τους έσυρα, στο μνήμα του Μανώλη.
      Ξύπνα, Μανώλη ψυχογιέ, απού το μαύρου χώμα,
      να δεις αρνιά που σου ’φερα, κριάρια σουβλισμένα».

      Οι Έλληνες πρόκριτοι της Παραμυθιάς που δολοφονήθηκαν από κάποιους Τσάμηδες ήταν λοιπόν αθώα θύματα αλλά οι 72 Αλβανοί που δολοφονήθηκαν από τη συμμορία του Δεληγιαννάκη ήταν κριάρια για σούβλισμα!!!

      Διαγραφή
    2. Στις 12/1/1942, στο κέντρο της Παραμυθιάς, ο ανθυπασπιστής της Χωροφυλακής Ηλίας Νίκου, Διοικητής του τοπικού σταθμού, μαζί με έναν σύντροφό του, δολοφόνησε δύο από τους πιο σημαντικούς παράγοντες των Τσάμηδων στην περιοχή, τον κτηματία Τεφήκ Κεμάλ και τον γιατρό Αχμέτ Κασήμ. Οι συγκρούσεις και οι διαμάχες μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων είχαν αυξηθεί, ειδικά μετά την δολοφονία από τους χριστιανούς ενός επιφανούς μουσουλμάνου, του Γιασίν Σαντίκ, τον Δεκέμβριο του 1942.

      Μαρτυρίες υπάρχουν ακόμα και από Έλληνες που είχαν δει τα γεγονότα αυτά και όχι μόνο από Αλβανούς. «Τα έκτροπα σε βάρος των μουσουλμάνων συνεχίστηκαν από δημόσιους λειτουργούς και χριστιανούς κατοίκους, μόλις έφυγαν οι άντρες για εξορία. Με το πρόσχημα της δήθεν ανάκρισης…καλούσαν στα γραφεία τους όμορφες χανούμισσες και τις βίαζαν…Οι λεηλασίες σπιτιών, οι αρπαγές ζώων φανερές. Οι βιασμοί κοριτσιών και γυναικών πολλοί και επώνυμοι. Η βίαιη υποχρέωση σε έκδοση μουσουλμανίδων σε ορισμένα χωριά μεγάλη…» λέει ο Γιάννης Σάρρας (Γιάννης Σάρρας, «Ιστορικά-Λαογραφικά περιοχής Ηγουμενίτσας», σελ.631). Γράφει επίσης για την εκτέλεση των 8 μουσουλμάνων κατοίκων στη θέση Βίγλιζα στα υψώματα Λαδοχωρίου, που την επιβεβαιώνει –ως αυτόπτης μάρτυρας- ο Χρίστος Λόης, οπλίτης τότε στο 39ο Σύνταγμα Ευζώνων, και την καταγράφει στο βιβλίο του «Από τις σελίδες της μνήμης. Περιστατικά Πολέμου, 1940-1941», εκδ. Παπαδήμα, σελ.17.

      Το θέμα της γενοκτονίας των Τσάμηδων συμπεριελήφθη στην ατζέντα της τέταρτης γενικής συνέλευσης του Οργανισμού Μη Αναγνωρισμένων Εθνών και Λαών (UNPO) -που εδρεύει στη Χάγη- στις 20-26 Ιανουαρίου 1995.

      Ας δούμε μερικές μαρτυρίες των ανθρώπων που έζησαν εκείνη την εποχή τα γεγονότα από πρώτο χέρι.

      Διαγραφή
    3. Ο Εσαμπουντίν Καντίου λέει: «Μας συγκέντρωσαν όλους στο σπίτι ενός Αλβανού, του Σαλί Αβούζι. Εκεί υπήρχαν και άλλοι που είχαν έρθει στην πόλη μας από τα γύρω χωριά. Εκεί είχαν συγκεντρώσει γυναίκες και μικρά παιδιά, καθόλου άντρες. Μας είχαν εκεί για περίπου 5-6 μήνες. Σχεδόν κάθε μέρα έθαβαν και από ένα παιδί. Μας είχαν πιάσει αρρώστιες, ήμασταν σε άσχημη κατάσταση. Δεν είχαμε να φάμε. Με λίγα λόγια πέθαναν πολλά παιδιά και ηλικιωμένες γυναίκες. Υπήρχαν κάποιες γυναίκες άνω των 80 χρόνων.. οι Έλληνες τους έριχναν από τις σκάλες και πέθαιναν…».

      Η Καντριέ Οσμάνι λέει: «Σκότωσαν τον πατέρα μου, τον ξάδερφο μου, τους αδερφούς της μητέρας μου και την αδερφή της μητέρας μου που ήταν παράλυτη. Την έριξαν από τις σκάλες και μετά την πυροβόλησαν…».

      Η Καντριέ Αλίου λέει: «Μπήκαν το βράδυ οι Έλληνες στο σπίτι μας, πήραν τα 4 πρόβατα που είχαμε. Η μητέρα μου με το μωρό στην αγκαλιά της τους έλεγε: {Σας παρακαλώ, δεν έχω γάλα για τα παιδιά μου} και ένας στρατιώτης της είπε: {Έχω μόνο μία σφαίρα, δεν είμαι εδώ για να την σπαταλήσω, πήγαινε μέσα}. Άκουγα τις γειτόνισσες μου που φώναζαν και έκλαιγαν. Τις είχαν κόψει τα αυτιά, τους τραβούσαν τα σκουλαρίκια από τα αυτιά τους με τη μία και τους τα έκοβαν. Τις είχαν κόψει τα δάχτυλα για να τις πάρουν τα δαχτυλίδια.. απίστευτα πράγματα. Ξεκοίλιασαν έγκυες γυναίκες. Θυμάμαι ακόμα μία γυναίκα που είχε ένα μεγάλο τραύμα από λόγχη ανάμεσα στους ώμους της».

      Ο Ραχμί Ουζέιρι λέει: «Σκότωναν γυναίκες και παιδιά. Είχαν ξεκοιλιάσει γυναίκες και τους έπαιρναν τα έμβρυα μέσα από τις κοιλιές τους. Τους είχαν κόψει τα δάχτυλα και τους έπαιρναν ό,τι κόσμημα φορούσαν..».

      Ο Φαήκ Μπολλάτι λέει: «Το πρώτο που μας ζήτησαν ήταν για χρυσό. Ό,τι είχαμε, ό,τι είχαν η μητέρα μου και η θεία μου στον λαιμό τους και στα δάχτυλα τους τους τα άρπαξαν. Τότε είπαν στη μητέρα μου: {Θέλουμε τον γιο σου για ένα λεπτό. Θα τον πάρουμε και θα στον ξαναστείλουμε σε ένα λεπτό}. Δεν το είδα αλλά άκουσα τη μητέρα μου να κραυγάζει και να χοροπηδάει’ είχαν κόψει το κεφάλι του αδερφού μου. Ήταν μόνο 17 χρόνων…. Ένας γείτονας μας μας πήρε μετά στο σπίτι του. Το όνομα του ήταν Τσιλ Μπάρμπα. Του δώσαμε μερικά χρήματα και μας άφησε να μείνουμε στο σπίτι του. Αφού τη νύχτα μας πήρε χρυσαφικά και ό,τι μας είχε απομείνει, μας πήρε την άλλη μέρα σε μία εκκλησία. Στην εκκλησία θυμάμαι ότι τρεις φορές μας έβγαλαν έξω ώστε να μας σκοτώσουν αλλά παρενέβησαν κάποιοι Βρετανοί στρατιώτες και σωθήκαμε.. υπήρχε και μία γυναίκα. Τότε μας πήγαν για τέσσερις μήνες στην Ηγουμενίτσα, σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης και σε σπίτια κοντά στο λιμάνι, θυμάμαι ακόμα πως ανοιγόκλειναν τις μεγάλες σιδερένιες τους πόρτες. Άνοιγαν τις πόρτες, έπαιρναν νεαρά κορίτσια και τα βίαζαν. Κάποια επέστρεφαν πίσω, κάποια άλλα τα σκότωναν. Ακούγαμε τις κραυγές τους. Εκεί πέθανε μία από τις αδερφές μου από πείνα και έθαψαν ζωντανή μία θεία μου που τα παιδιά της ζούνε ακόμα».

      Η Ραμπιέ Σεριάνι λέει: «Σκότωσαν τον πατέρα μου. Σκότωσαν τον πεθερό της θείας μου. Τους έστειλαν στο τζαμί της Παραμυθιάς. Είπαν στη θεία μου και σε μερικές άλλες γυναίκες να καθαρίσουν το τζαμί. Όταν πήγαν στο τζαμί, ήταν γεμάτο με ακέφαλα πτώματα. Η θεία μου αναγνώρισε τον αδερφό της από τη μπλούζα που φορούσε. Ήταν ο μοναδικός της αδερφός ανάμεσα σε 5 αδερφές που είχε. Αναγνώρισε τον πεθερό της από ένα χαρακτηριστικό που είχε στις κάλτσες του… Τελικά δεν υπήρχε τίποτα να καθαρίσουν. Τις είχαν πάρει στο τζαμί μόνο για να δουν..».

      «Ήμουν ήδη παντρεμένη για δύο χρόνια όταν σκότωσαν τον εικοσι-πεντάχρονο αδερφό μου και τους δύο αδερφούς του άντρα μου’ τον Σουλεϊμάν, τον Χαμίτ και τον αδερφό μου τον Εκρέμ. Ο ένας ήταν 39 και ο άλλος ήταν 22 χρονών. Μας πήραν και τα 700 πρόβατα που είχαμε…» λέει μία άλλη ηλικιωμένη πλέον γυναίκα (δεν θυμάμαι το όνομα της).

      Διαγραφή
    4. Η Σανιγιέ Μπολλάτι από την Παραμυθιά (Ajdonat) κάηκε ζωντανή ρίχνοντας της οινόπνευμα, αφού πρώτα της έκοψαν τους μαστούς και της έβγαλαν τα μάτια. Ο Ομέρ Μουράτι δολοφονήθηκε, έκοψαν το σώμα του σε κομμάτια και τα περιέφεραν στην Παραμυθιά.

      Στο σπίτι του Σούλο Τάρι είχαν συγκεντρωθεί περισσότερες από σαράντα γυναίκες. Ο Τσίλι Πόποβα απ’ το χωριό Πόποβο (Αγία Κυριακή) μαζί με μία ομάδα στρατιωτών, μπήκαν στο σπίτι και ξεκίνησαν να βιάζουν τις γυναίκες και τα κορίτσια σε ένα από τα δωμάτια. Οι κραυγές των γυναικών ακούγονταν όλη τη νύχτα. Ο Σέρι Φέιζο, ο Φικρέτ Σούλο Τάρι και άλλοι, δολοφονήθηκαν.

      Ο Χιλμί Μπεκίρι από τους Φιλιάτες (Filati) χτυπήθηκε μπροστά στα μάτια της οικογένειας του και αφέθηκε στο έδαφος να σφαδάζει. Η οικογένεια του θέλοντας να τον προστατέψουν, τον μετέφεραν στο σπίτι του γιατρού Μαυρουδίου. Έμεινε εκεί για μερικές ώρες αλλά ύστερα ο γιατρός ζήτησε να τον πάρουν. Τον πήγαν στο σπίτι του Στάβρο Μουχατζίρι, και στη συνέχεια στο σπίτι του Σουάιμπ Μέτια, όπου είχαν συγκεντρωθεί και άλλες οικογένειες. Το πληροφορήθηκαν οι Έλληνες παρακρατικοί και πήγαν στο σπίτι και τον σκότωσαν, αφού πρώτα του έβγαλαν τα χρυσά του δόντια με πένσες. Ο Μάλο Μούχο, ένας ογδοντάχρονος που για τέσσερα χρόνια είχε μείνει παράλυτος, δολοφονήθηκε. Τον έσφαξαν με ένα μικρό σπαθί μπροστά στη σύζυγο του. Του άνοιξαν το κεφάλι και τα μυαλά του πετάχτηκαν πάνω στη σύζυγο του. Στη συνέχεια διέφυγαν ανενόχλητοι.

      Ο Αμπντούλ Νούρτσε απήχθη στο Τρικόρυφο (Spatar) και οδηγήθηκε στους Φιλιάτες με τα πόδια και χωρίς παπούτσια, όπου τον έσειραν στους δρόμους της πόλης, και τελικά τον σκότωσαν μπροστά στο σπίτι του Νιδ Ταφότσι. 16 μέλη της οικογένειας του Λίλε Ρουστέμι από τον Άγιο Βλάσιο/Σούβλιασι (Sullashi), κυρίως παιδιά, κατακρεουργήθηκαν χωρίς να επιζήσει κανένας. Ο Τζελάλ Μινίτι από την Παραμυθιά αποκεφαλίστηκε πάνω στο πτώμα του μουφτή Χασάν Αμπντουλλάχου.

      Ο Σαλί Μουχεντίνι, ο Αμπεντίν Μπάκος, ο Μουχάμμεντ Πρόνια και ο Μάλο Σεϊντίου βασανίστηκαν, τους έκοψαν τα δάχτυλα, τη μήτη, τη γλώσσα και τα δάχτυλα των ποδιών, και ενόσο αυτοί σφάδαζαν από τους πόνους, οι αντάρτες του Ζέρβα χόρευαν και εξυμνούσαν τον αρχηγό τους. Στο τέλος τους σκότωσαν χτυπόντας τους με μαχαίρια και κοφτερά αντικείμενα.

      Διαγραφή
    5. Ακολουθεί η περιγραφή του Εσρέφ Χιλμί, κατοίκου της Παραμυθιάς, ο οποίος περιέγραψε τη σφαγή που έγινε στην περιοχή:

      «Την Τρίτη, 27 Ιουνίου 1944, στις 7 το πρωί, οι Έλληνες αντάρτες (του Ζέρβα), υπό τον συνταγματάρχη Κρανιά, τους Χρήστο Σταυρόπουλο, Λευτέρη Στρουγκάρη, και Νικόλαο Τσένο, μπήκαν στην πόλη και η διαταγή δόθηκε: κανένας δεν έπρεπε να ζήσει… Το ίδιο απόγευμα, συνέλλαβαν τους άντρες, τις γυναίκες και τα παιδιά, λες και ήταν κλέφτες. Το επόμενο πρωί όλοι οι άντρες δολοφονήθηκαν.

      Αφού με κράτησαν φυλακισμένο για τέσσερις ημέρες, με άφησαν να φύγω για να πάω να θάψω τους νεκρούς. Στην περιοχή ‘η εκκλησία του Άη Γιώργη’, αναγνώρισα 5 πτώματα. Οι υπόλοιποι ήταν αδύνατον να αναγνωριστούν, εξαιτίας των βασανιστηρίων που είχαν υποστεί. Τα 5 θύματα που αναγνώρισα ήταν: ο Μετ Τσέρε, ο Σαμί Ασίμι, ο Μαχμούτ Κούπι, ο Άντεμ Μπεκίρι και ο Χακί Μίλε. Δύο ημέρες αργότερα, με έστειλαν στα Βώλια, κοντά στο σπίτι του Δημήτρη Νικολάου, όπου είχαν σκοτώσει 8 ανθρώπους. Δεν μπόρεσα να τους αναγνωρίσω επειδή τους είχαν κόψει κομματάκια. Παντού τριγύρω υπήρχαν πτώματα. Μία γυναίκα με το ονοματεπόνυμο Σανιγιέ Μπολλάτι υπέσθη φοβερά βασανιστήρια και την έκαψαν ζωντανή με οινόπνευμα. Αυτή η τραγωδία έγινε την Τετάρτη, ενώ την Παρασκευή το πρωί μεταφέρθηκε από τη μητέρα της και δύο συγχωριανούς κατά διαταγή των παρακρατικών και αφού την κάλυψαν με μία κουβέρτα, την έκρυψαν σε μία αποθήκη ώστε να μην τη δει κανείς. Η καημένη γυναίκα πέθανε 5 ημέρες αργότερα. Το πτώμα της είχε γεμίσει σκουλήκια.

      Όλα αυτά που αναφέρω εδώ, τα έχω δει με τα μάτια μου. Στην αρχή, κρύφτηκα για 5 μέρες σε μία σοφίτα, αλλά με έπιασαν οι μοναρχο-φασίστες και με οδήγησαν μπροστά στον Κρανιά ο οποίος αφού με ρώτησε διάφορα, διέταξε να με φυλακίσουν. Στη φυλακή βρήκα άλλα 380 άτομα, ανάμεσα τους γυναίκες και παιδιά. 120 από αυτούς πέθαναν από την πείνα. Τέσσερα άτομα μαζί με ‘μένα ήμασταν στη φυλακή για 15 ημέρες, μετά απ’ τις οποίες μας μετέφεραν στην Πρέβεζα (Prevezë) και από εκεί στα Γιάννενα (Janinë), όπου μείναμε για 40 ημέρες. Εκεί μας υπέβαλαν απερίγραπτα βασανιστήρια. Απελευθερωθήκαμε ύστερα από την άφιξη στην πόλη των δυνάμεων του ΕΑΜ.»

      Ο Ντερβίς Σούλο από το χωριό Τρικόρυφο (Spatar) στην περιοχή των Φιλιατών (Filati), περιγράφει τη σφαγή στο Τρικόρυφο ως εξής:

      «Το πρωί του Σαββάτου τον Σεπτέμβριο του 1944, συγκέντρωσαν τους κατοίκους μπροστά από το τζαμί του χωριού. Οι στρατιώτες άρχισαν να βιάζουν τις γυναίκες και τα κορίτσια, ακόμα και μεγάλες γυναίκες. Η Πέτσε Τσουλάνι, 50 χρόνων, βιάστηκε, της έκοψαν τα μαλλιά και τα αυτιά της, και στο τέλος τη σκότωσαν στο περιβόλι της, στην περιοχή Μούτσο. Είχαν φέρει στο σπίτι μας την οικογένεια του Σάκο Μπανούσι από την Σκορπιόνα (Skropjona), που αριθμούσαν 8 γυναίκες, άντρες και παιδιά. Αφού βίασαν τις γυναίκες και τις έκοψαν τους μαστούς με μαχαίρια, τους σκότωσαν όλους….

      Στο σπίτι του Νταμίν Μουχαμέτι, δολοφονήθηκαν 5 γυναίκες και 3 παιδιά… Στο σπίτι του Φετίν Μουχαμέτι, βίασαν και βασάνισαν τη Χάνε Ισούφι και μία άλλη γυναίκα… Στο σπίτι του Ντούλε Σερίφι, έκοψαν τα κεφάλια του ογδοντάχρονου Σουλεϊμάν Διμίτσα και της συζύγου του. Στο σπίτι του Μέτο Μπράχο, 20 άτομα, άντρες, γυναίκες και παιδιά, κάηκαν ζωντανοί… Η Κίγιε Νούρτσια, 70 ετών, μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου… Στο αμπέλι του Ζούλε και στον κήπο του Αμπντούλ Νούρτσε, είδα 20 σφαγμένους ανθρώπους. Στο σπίτι του Χατζή Λατίφι, βίασαν την κόρη του Χατζή Γκουλάνι, ενώ στο σπίτι του Μέιντι Μέτο βίασαν την Χάβα Αϊσια και την Νάνο Αράπι την οποία στη συνέχεια σκότωσαν.»

      κ.α.

      Διαγραφή
  2. Αναφέρεστε στους Αλβανούς των Σκοπίων. Λοιπόν, αν σε αυτό το 25,2% προσθέσουμε και τους 250.000 περίπου Χριστιανούς Ορθόδοξους Αλβανούς που ζουν στην περιοχή Rekë e Epërme (που συμπεριλαμβάνει 17 οικισμούς) και τους οποίους λόγω θρησκείας δεν αναγνωρίζουν ως μειονοτικό στοιχείο οι Σκοπιανοί και προσπαθούν να τους αφομοιώσουν, τότε αντιλαμβανόμαστε ότι οι Αλβανοί αποτελούν στο κρατίδιο των Σκοπίων το 37,3% περίπου του συνολικού πληθυσμού και όχι το 25,2% (δηλαδή περίπου 760.000 όπως λέει και η Αριόλα Μόλα στην αλβανική εφημερίδα ‘Shqip’).

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σχολιάστε το θέμα, τώρα, στο Taxalia.blogspot.com

 
Copyright © 2015 Taxalia Blog - Θεσσαλονίκη